به‌روز شده در: ۱۴:۴۷ - ۶ ارديبهشت ۱۳۹۶
كدخبر: ۲۷۲۵
تاريخ انتشار: ۲۲ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۰:۵۹
print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
آیا "حسن روحانی" یک‌دوره‌ای می‌شود؟
خطری برای حسن روحانی از سمت اصلاح‌طلبان و اصولگرایان
اکنون روحانی مانده میان اصلاح‌طلبان که پایگاه رای‌اش بودند در سال ۹۲ و اصولگرایان که در قدرت سیاسی جایگاهی فربه و پرهیمنه دارند. اولی را رها کند، ریزش آرا نفسش را بند می‌آورد و از دومی روی برگرداند، سنگ‌ها و صخره‌هایی برابر راهش سر بر می‌آورند که دیگر توان راه‌پیمایی در دولت بعدی نخواهد داشت.
خردادپرس/ فرید مدرسی: در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۶، خطر هولناکی "حسن روحانی" را تهدید می‌کند؛ خطری که امکان یک‌دوره‌ای شدن او را می‌تواند رقم بزند و او تنها رئیس‌جمهوری شود که در نیمه دوم زمین را به رقیب واگذار کند. خطری که اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان هر دو بر شدت آن می‌افزایند. اصولگرایان از مقابل حمله می‌کنند و اصلاح‌طلبان ناکام از دولت، از خفا هجمه‌ای ریز و تیز خواسته یا ناخواسته نصیب‌اش می‌کنند. روحانی و هوادارانش یا از این خطر مطلع نیستند، یا آن را جدی نگرفته‌اند و شاید هم برای‌شان دیگر اهمیت ندارد، روحانی یک‌دوره‌ای شود که بعید است.

اصولگرایان هرچند اختلافات وحشتناکی با هم دارند و نبرد درون‌گروهی‌شان از وخامت تنش‌ها خبر می‌دهد؛ آنچنان که جلیلی‌ها، احمدی‌نژادی‌ها را می‌زنند، پایداری‌چی‌ها جلیلی را دیگر برنمی‌تابند، جمنا هر دوی آنها را و از آن سو، درون جمنا هم چندین کُلونی شکل گرفته که یک کلونی خبر انصراف رئیسی را منتشر می‌کند تا آرزوی نیامدنش را جشن بگیرد و دیگر حلقه، از انتشار خبرهایی علیه قالیباف خوشحال است و آن یکی به جوانی دیگر کاندیدا بند کرده و کلونی دیگر هم اصلا ائتلاف بر سر یک نفر را برنمی‌گزیند و رقابت تا سر صندوق را پیشنهاد می‌دهد. اما این کلاف سر در گم، یک سرش آشکار، شفاف، منسجم و قدرتمند است و آن حمله بدون وقفه علیه "دولت روحانی" است؛ فعلا هدف را به خوبی نشانه گرفته‌اند تا در آینده سر سفره با دوستان حزبی‌شان تصفیه‌ حساب کنند. به زیبایی به یکدیگر پاس می‌دهند؛ برجام، اقتصاد مقاومتی، حقوق نجومی، برادر رئیس‌جمهور، سرمایه‌داری وزرا، شرایط ملتهب سیاست‌خارجی در خاورمیانه و جهان و ده‌ها رمز دیگر برای شب عملیات تعبیه کرده‌اند که نه‌تنها کم نمی‌آورند، بلکه هر روز بر آتش حمله می‌افزایند و یک گام به پیش می‌روند.

اصلاح‌طلبان هم در این میان یا "استراتژی خفته" طراحی کرده‌اند یا دو دوره‌ای بودن روحانی را قطعی می‌دانند و یا قدرت اصولگرایان را ناچیز قلمداد نموده‌اند یا شاید انتخابات را "صحرای محشر" می‌پندارند و نگران پایگاه رای خود هستند که نه‌تنها وارد نیمه‌زمینِ بازیِ روحانی نمی‌شوند، بلکه گاهی پاس به رقیب می‌دهند و دولت را زیرکانه به ناکارآمدی متهم می‌کنند و راه علاج را کاندیدای پوششی فرض می‌گیرند. انتخابات گویا برای‌شان قیامتی است که فقط می‌خواهند پایگاه رای خود را محکم بگیرند تا ریزش نکند و رایگان خرج روحانی نشود.

حسن روحانی هم در این سالیان بدون اندک نگرانی سعی نکرد یا نتوانست، اصلاح‌طلبان را همراه نگاه دارد تا در آستانه انتخابات پایگاه رای‌های آنان، پشتش را خالی نکند. او فکر نمی‌کرد یا بی‌تفاوت بود که روزی خواهد رسید، اصولگرایان بر حملات خود صد چندان بیفزایند و اصلاح‌طلبان هم از دفاع همه‌جانبه دست بردارند. او بسیار به شرایط کشور در معادلات جهانی دلخوش کرده بود که حتما تمامی گروه‌ها، نهادها و شخصیت‌ها مجبور می‌شوند، فرش قرمز تا دور دوم بیندازند و با سلام و صلوات راه‌ها را بر او بگشایند و بسم‌الله بگویند.

این تحلیل درست از آب در نیامد و روحانی در مدت اندک باقی مانده که بخشی از آن هم در تعطیلات نوروزی است، مجبور است رویه‌اش را به سرعت تغییر دهد و با جریانی سیاسی -پنهانی یا باواسطه- وارد مذاکره و تفاهم شود. انتخاب طرف تفاهم هم آسان نیست و واگذاری هر طرف، خود هزینه‌ای بزرگ دارد که ریسک آن اندک نیست. یک طرف که قابل تفاهم نیست و توپخانه‌اش سخت آماده و مشغول است و تفاهم با طرف دیگر هم، او را در جنگ‌های رسانه‌ای و توده‌ای زمین‌گیر می‌کند.

اکنون روحانی مانده میان اصلاح‌طلبان که پایگاه رای‌اش بودند در سال ۹۲ و اصولگرایان که در قدرت سیاسی جایگاهی فربه و پرهیمنه دارند. اولی را رها کند، ریزش آرا نفسش را بند می‌آورد و از دومی روی برگرداند، سنگ‌ها و صخره‌هایی برابر راهش سر بر می‌آورند که دیگر توان راه‌پیمایی در دولت بعدی نخواهد داشت.

او باید از روزهای ابتدایی فاصله‌اش را با هر دو تنظیم می‌کرد و فریب شرایط سیاسی منطقه و جهان را نمی‌خورد که شرایط داخلی گاهی منفک از آن است و برنامه‌نویسان سیاسی و سیاستمداران حزبی شرایط داخلی را به‌تنهایی می‌آزمایند و راهبری می‌کنند و آتش‌افروزی‌های منطقه و غرب تاثیری بر معادلات داخلی نمی‌گذارد.

اما سیاست میدان بازی است؛ اصلاح‌طلبان ممکن است بر سر پایگاه رای‌شان قمار کنند تا روحانی بماند و آنها برای همیشه حذف نشوند، یا اصولگرایان بر سر نقش نظام سیاسی در معادلات بین‌المللی کوتاه بیایند تا زبان گفتگو با غرب الکن نگردد. این اتفاقات نافی وجود پرتگاه برابر روحانی نیست؛ فقط شاید در لحظه آخر، دستش را بگیرند تا در چهار سال دولت آتی، وامدار آنان شود و سلام آنان را بی‌جواب نگذارد.
Bookmark and Share
* نام:
ايميل:
* نظر: